Pozytonowa tomografia emisyjna

Pozytonowa tomografia emisyjna (ang. Positron emission tomography, PET) jest techniką obrazowania, w której rejestruje się promieniowanie powstające podczas anihilacji pozytonów (anty-elektronów). Źródłem pozytonów jest podana pacjentowi substancja promieniotwórcza, ulegająca rozpadowi beta plus. W badaniu PET wykorzystuje się fakt, że określonym zmianom chorobowym towarzyszy zmiana metabolizmu niektórych związków chemicznych. Z powodu uzyskiwania energii przez organizm głównie w wyniku spalania cukrów, w badaniach wykorzystuje się radiofarmaceutyk - deoksyglukozę znakowaną izotopem 18F o okresie połowicznego rozpadu około 110 minut. Ten radiofarmaceutyk jest podawany w formie zastrzyku dożylnego, godzinę lub dłużej przed badaniem PET. Dzięki diagnostyce PET istnieje bardzo duże prawdopodobieństwo rozpoznania nowotworów (w około 90% badanych przypadków). Takiego wyniku nie daje się osiągnąć przy pomocy żadnej innej techniki obrazowania. PET daje także możliwość kontroli efektów leczenia chorób nowotworowych za pomocą chemioterapii. Użycie techniki PET wystawia pacjenta na pewną dawkę promieniowania jonizującego. Dawka ta jest na poziomie akceptowalnym dla technik diagnostycznych i nie powoduje żadnych efektów ubocznych.